2015 оны аравдугаар сарын 23-ны өглөө Ховд аймгийн нэгэн сумын захад байдаг хуучин худгийг бөглөхөөр очсон гурван ажилчин доороос нь хүүхэд уйлах чимээ сонсжээ. Эхэндээ салхи исгэрч байна гэж бодсон боловч хэсэг хугацааны дараа худгийн гүнээс “Эгч ээ, намайг гаргаач” гэх үг тодхон дуулдсан гэдэг.

Тэр худгийн дэргэдээс арван есөн жилийн өмнө арван настай дүү минь алга болсон юм. Харин тэр өглөө сонсогдсон дууг надад сонсгоход би дүүгийнхээ хоолойг шууд таньсан. Гэхдээ хамгийн аймшигтай нь тэр биш байлаа. Худгийн ёроолоос сонсогдсон дараагийн үг миний арван есөн жил итгэж явсан бүхнийг орвонгоор нь эргүүлсэн юм.

Намайг Оюунтүлхүүр гэдэг. Би 1983 онд төрсөн, манайх Ховдын нэгэн сумын төвөөс арваад километрийн зайтай, мал аж ахуй эрхэлж амьдардаг айл байлаа. Аав Галбадрах маань тэр үед гучин долоотой, ээж Нямгэрэл гучин хоёртой, харин дүү Тэмүүлэн арван настай байсан юм. Манай дүү их хөдөлгөөнтэй, хүний үгнээс гардаггүй хэрнээ сониуч хүүхэд байв. Хаана юу болж байна, хэн хаашаа явж байна гэдгийг заавал асууж мэднэ. Би түүнд хааяа уурлаж, “Чи яасан олон юм асуудаг юм бэ?” гэхэд инээгээд л өнгөрдөг байлаа.

1996 оны аравдугаар сарын 28-ны өдөр манай гэрт мартагдахааргүй нэг явдал болсон юм. Тэр өглөө аав сумын төв орно гээд эрт мордож, ээж сааль сүүний ажилтай үлдсэн байв. Харин би хичээлдээ явах гэж байхад дүү маань гадаа тоглож байснаа гэрт орж ирээд, “Эгч ээ, чи өнөөдөр эрт ирэх үү?” гэж асуусан. Би “Яах гэсэн юм?” гэхэд “Хоёулаа орой нөгөө номоо уншъя” гэлээ. Бидэнд хотод байдаг нагац эгчийн явуулсан зурагтай үлгэрийн ном байсан бөгөөд дүү тэр номыг их сонирхдог байв.

Үдээс хойш дүү маань гэрээсээ гараад буцаж ирээгүй. Ээжийн хэлснээр тэр ойролцоох хуучин худгийн дэргэд тоглохоор явсан аж. Уг худаг хэдэн жилийн өмнөөс ашиглагдахаа больсон, амсрыг нь модоор хагас тагласан газар байлаа. Ээж дүүг орой болтол ирэхгүй болохоор нь хайж очиход худгийн дэргэд нэг гутал нь хэвтэж байжээ. Тэр гутлыг би одоо ч мартдаггүй. Бор өнгийн, түрий нь бага зэрэг урагдсан, ээж…