Хөгжүүр өвгөн хоёр охиноо дагуулан хүнгүй тайгад орогнож сууснаас хойш долоон өвлийн нүүр үзжээ. Тэр хугацаанд тэд өөр хүний утаа ч хараагүй, хүний дуу ч сонсоогүй бөгөөд уулын цаана хүн амьтан үлдсэн эсэхийг мэдэхээ больсон байлаа. Гэвч найм дахь өвлийн төгсгөлд нэгэн хачирхалтай явдал тохиож, түүний хоёр охин Чылбыга, Сөөлдүк нар хоёулаа хөл хүнд болсноо мэджээ. Тэр хоёрын хэвлийд бүрэлдсэн үрийн эцэг хэн болохыг мэдсэн бол Хөгжүүр өвгөн өөрийн гараар босгосон урцаа шатааж орхиод тайгын гүн рүү эргэж харалгүй одох байсан биз ээ.

Энэ явдлаас долоон жилийн өмнө Хөгжүүрийнх Саяны нурууны арын тайгад цаа маллан амьдардаг нэгэн жижиг отгийн айл байжээ. Отгийнхон зуны дэлгэр цагт уулын сэрүүн хяр даган нүүж, өвөл болохоор салхи багатай ойн хөндийд бууж, хусны холтосоор бүрсэн орцондоо гал түлэн суудаг байв. Тэд цааныхаа сүүгээр ундаа хийж, арьсаар нь хувцас оёж, эврээр нь хэрэглэл урлан, ойгоос ан гөрөө олдвол өвлийн хүнсэндээ нэмэрлэдэг байлаа. Хөгжүүрийн эхнэр Кежигма бол тэр отгийн хамгийн ажилсаг бүсгүйчүүдийн нэг бөгөөд хоёр охиноо багаас нь цаа малын мөр таних, гал манах, ангийн мах хатаах, тайгын ургамал ялгах эрдэмд сургасан хүн юм.

Хөгжүүрийнхээс гадна тэр отогт зургаан өрх байсан бөгөөд тэд хавар намрын нүүдлээрээ бусад отогтой уулзаж, арьс шир, ангийн үс, давс, төмөр эдлэл солилцдог байжээ. Чылбыга хорин нэгэн нас хүрсэн ч гэрлээгүй, Сөөлдүк арван зургаатайдаа эгчийнхээ араас даган цаа сааж, түлээ түүдэг байв. Отгийн ахмадууд охидыг нэг голомтын эрчүүдтэй суулгаж болохгүй, өөр урагтай худ ураг бололцох учиртай хэмээн ярьдаг байсан тул Хөгжүүр охиддоо тохирох айл эрж яардаггүй байжээ. Харин Кежигма хааяа охидоо харан санаа алдаж, - Хүн гэдэг ганц мод шиг ургадаггүй юм, үр үндэс нь өөр газраас ирж байж ой болдог юм шүү гэж захидаг байв.

Тэр жилийн намар тайгад эрт цас орж, хярын замууд урьд урьдынхаас хурдан хаагджээ. Хөгжүүрийн отгийнхон нам дор хөндийд өвөлжихөөр буусан ч цаа малын идэш болох хаг мөстөж, ан гөрөө ч олдохоо больсон байлаа. Эхлээд нэг айлын хөгшин нас барж, дараа нь хоёр хүүхэд халуурч хэвтсэн бөгөөд өвчин отгийн дундуур тархахад хүмүүс нэг урцнаас нөгөөд орохоос ч эмээдэг болов. Хөгжүүр өвчтэй хүмүүсийг үзэхээр явсан Кежигмагаа буцаж ирэхэд нь халуунтай байгааг мэдээд, өөрийн мэдэх бүх эмийн ургамлыг чанаж уулгасан ч эхнэрийнх нь бие өдрөөс өдөрт доройтжээ.

Кежигма нас барахынхаа өмнөх орой хоёр охиноо дуудаж, галын дэргэд суулган сүүлчийн үгээ хэлсэн гэдэг. - Та хоёр нэг нэгнээ битгий орхиорой, цаа малгүй бол хүн өлсөнө, галгүй бол хүн осгоно, харин ураг төрлөө мартвал хүн өөрийгөө алддаг юм гэж тэр шивнэжээ. Маргааш өглөө нь түүний амьсгал хураахад Хөгжүүр урцныхаа үүдэнд удаан сууж, охидынхоо уйлахыг сонссон ч өөрөө нулимс гаргасангүй. Тэр үед өвгөн тавин настай, Чылбыга хорин нэгтэй, Сөөлдүк арван зургаатай байсан бөгөөд энэ гуравт тохиох гай зовлон дөнгөж эхэлж байлаа.

Өвчин намжаагүй тул амьд үлдсэн айлууд өвөлжөөнөөсөө салж, өөр өөр хөндий бараадан нүүхээр шийджээ. Хөгжүүр хоёр охиноо өвчнөөс холдуулах…