Би хүүгээ эхлээд царайгаар нь таниагүй юм. Харин толгойгоо яльгүй хазайлгаад, малгайнхаа саравчийг хоёр хуруугаараа доошлуулж байгаа нь яг мөн байлаа. Багаасаа нарны өөдөөс харахдаа тэгдэг байсан юм. Хүн үр хүүхдээ ямар ч олон жилийн дараа жижигхэн хөдөлгөөнөөр нь таньдаг юм билээ.

Автобусны буудлын цаана, гар утас засварын жижиг газрын үүдэнд зогсож байв. Гартаа саарал уут барьчихсан, нөгөө гараараа хаалганы төмөр хүрээнээс түшжээ. Би эхэндээ өөрийн эрхгүй инээмсэглээд, замын цаанаас гараа даллав. Тэгээд хамаг чадлаараа:

- Тэмүүлээн!

Хүү над руу харав. Бидний харц хэдхэн хором тулгарсан ч би түүнийг намайг таньсныг шууд мэдсэн. Гэтэл хүү минь баярлан гүйж ирэхийн оронд малгайгаа улам доошлуулж, нүүрээ буруулаад засварын газар руу орчихов. Би гартаа барьсан тороо чанга атгасаар зам хөндлөн гарлаа.

Өчигдөр орой бид утсаар ярихад тэр Солонгост, шөнийн ээлждээ орох гэж байна гэсэн билээ. Би хотод дүүгийнхээ охины хуримд ирээд хоёр хонож байсан юм. Өглөө нь зах орж, хуримд өмсөх гутал хайчихаад буцаж явахдаа л хүүгээ харсан хэрэг. Тэр үед миний толгойд хүү минь яагаад энд байгаа юм бол гэхээс өөр бодол орж ирээгүй.

Тэмүүлэн гучин дөрөвтэй. Зургаан жилийн өмнө Солонгос руу ажиллахаар явсан бөгөөд эхний гурван жилдээ нэг ч ирээгүй, дараа нь хоёр долоо хоног амраад буцсан юм. Тэр үед гэрийнхээ гадаа хоёулаа авахуулсан зураг одоо ч миний утасны дэлгэц дээр байдаг. Хүү намайг мөрөөр тэвэрчихсэн, би гараа хаанаа хийхээ мэдэхгүй урдаа атгасан байлаа.

Бид хоёр хоёулхнаа амьдардаг байсан. Нөхөр минь арван жилийн өмнө өнгөрч, Тэмүүлэн айлын ганц хүү болохоор би түүнээсээ өөр түшиж тулах хүнгүй үлдсэн юм. Солонгос явах өглөө хүү миний хуучин байшингийн дээврийг хараад, “Ээжийгээ дулаан байранд оруулчихаад ирнэ ээ” гэж хэлсэн. Би явуулахыг хүсээгүй ч залуу хүний замыг хаахгүй гэж өөрийгөө ятгасан билээ.

Хүү сар бүр мөнгө явуулдаг байв. Би тэр мөнгөнөөс хэрэгтэйгээс илүүг зарцуулахгүй, заримыг нь хадгална. Утсаар ярих бүрдээ хоолоо идэж байгаа эсэх, ажил нь гайгүй байгаа эсэхийг асуухад дандаа л “Гайгүй ээ, ээж ээ” гэж хариулдаг байсан. Сүүлийн саруудад дүрсээ гаргахаа больсныг нь би ажил ихтэй, ядарч байгаа байх гэж боджээ.

Засварын газрын хаалгыг татаж онгойлгоход жижигхэн өрөөнд хоёр ширээ, ханын дагуу утасны гэр, цэнэглэгч өлгөсөн харагдав. Ширээний цаана сууж байсан залуу намайг хараад юу янзлуулахыг асуулаа. Би сая орж ирсэн хүнийг сураглахад тэр арын хөшиг рүү нэг хараад дуугүй болов. Тэгэхээр нь би хариуг нь хүлээлгүй цааш алхсан юм.

- Тэмүүлээн, ээж нь байна.

Хөшигний цаана юм хөдөлсөн ч хүү гарч ирсэнгүй. Би тэрхэн зуур гудамжинд харсан хүнээ андуурсан юм болов уу гэж айлаа. Тэгтэл хөшигний цаанаас миний өдөр бүр шахуу сонсдог танил дуу гарсан юм.

- Ээж ээ, та яагаад энд явж байгаа юм?

Би хөшгийг сөхөхөд хүү намхан сандал дээр сууж байлаа. Урьдныхаасаа турж, эрүүний яс нь тодорч, хацрынх нь мах шуугдсан харагдана. Үсээ маш богино засуулсан, зүүн хөмсөгнийх нь дээгүүр миний өмнө нь хараагүй жижиг сорвитой болжээ. Би юу ч асуулгүй очоод нүүрэнд нь хүрэхэд хүү нүдээ анив.

- Чи хэзээ ирсэн юм?

- Ээж ээ, би танд хэлэх гэж байсан.

- Өчигдөр надтай ярихдаа хаана байсан юм?

- Энд байсан.

- Тэгээд яагаад ажилдаа орлоо гэсэн юм?

Тэмүүлэн толгойгоо бөхийлгөв. Би дахин асуухад тэр дөрвөн сарын өмнө ирснээ арайхийн хэллээ. Дөрвөн сар гэдэг үгийг сонсоод би эхэндээ уурласан юм. Энэ хугацаанд хүүгээ санаж уйлсан шөнүүд, ирэх зун нь уулзах болов уу гэж хүлээсэн өдрүүд минь санаанд орсон хэрэг.

- Чи нада…