ЗАРИМ АЙЛД ХҮҮХЭД ТОГТДОГГҮЙ… ХАРИН ЭНЭ ХОСЫН ТАВИЛАНГ НЭГЭН ӨВГӨНИЙ ХЭЛСЭН ҮГ ОРВООР НЬ ӨӨРЧИЛЖЭЭ

Хүн бүрийн заяа адилхан байдаггүй. Нэг айл хүүхдийн инээд, өлгийн үнэрээр гэрээ дүүргэж байхад нөгөө нэг нь тэр аз жаргалыг олон жил хүсэн хүлээсээр өнгөрөх нь бий. Амьдралын энэ л үл тайлагдах тавилангийн тухай нэгэн түүхийг би одоо өгүүлэх гэж байна. Итгэх эсэх нь уншигч таны хэрэг, харин болсон явдлыг нь өөрчлөлгүй, зөвхөн өөрийн сонссоноор хүүрнэе.

Хуягаа, Билгээ хоёр жил гаруй үерхсэн хос байлаа. Зам зуур үл ойлголцох үе бишгүй тохиолдсон ч бие биеэсээ холдож чадалгүй, эцэст нь хамтдаа амьдрах шийдвэр гаргаж хуримаа хийжээ. Тэдний хурим даруухан хэр нь халуун дулаан уур амьсгалтай болж, хоёр талын ах дүү, төрөл садан шинэ амьдралынх нь эхлэлд чин сэтгэлээсээ ерөөл өргөсөн юм.

Шинэ амьдрал эхлэхэд дутах зүйл бараг байсангүй. Хуягаагийн эцэг эх хоёр өрөө тохилог байрыг нь бэлдэж өгсөн бол Билгээгийнхэн гал тогооны иж бүрэн тавилга, ор дэр, гэр ахуйн хэрэглэлээс эхлээд шинэхэн унаа хүртэл бэлэглэжээ. Залуу хоёрын өмнө урт сайхан амьдрал хүлээж байгаа мэт бүгд л баяртай байсан.

Өглөө бүр ажилдаа хамтдаа яаран гарч, орой болохоор гэр рүүгээ яарах нь тэдний өдөр тутмын хэвшил байлаа. Амралтын өдрүүдээр кино үзэж, хөдөө салхинд гарч, эсвэл найз нөхдөө урьж инээлдэн суух нь жирийн нэгэн аз жаргалтай айлын дүр зураг. Эхний хоёр жилд тэд үр хүүхдийн тухай нэг их яарсангүй. “Болох цагтаа болно” гэж хоёулаа итгэдэг байжээ.

Гэвч гурав дахь жилээс бүх зүйл бага багаар өөрчлөгдөж эхэлсэн юм. Урьд нь аз жаргалаар дүүрэн санагддаг байсан гэр нь нэг л эзгүй, нэг л нам гүм. Хүүхдийн инээд, өлгийн үнэр, жижигхэн хөлийн чимээ ямар үнэ цэнтэй байдгийг тэр хоёр тэр үед л жинхэнээсээ мэдэрч эхэлжээ.

Эхэндээ тэд тайван ярилцдаг байв. Харин сар жил өнгөрөх тусам “яагаад бидэнд хүүхэд заяахгүй байна вэ” гэсэн асуулт хоёулангийнх нь сэтгэлийг өдөр бүр зовоох болжээ. Өчүүхэн зүйлээс болж маргалдах нь ихэсч, удалгүй тэр маргаан нь чимээгүйхэн гомдол болон хувирсан байна.

Нэг нэгнээ хайрлахаа больсондоо биш, харин хоёулаа адилхан шаналж байсан учраас тэр. Хэлэх үг олдохгүй …