Оройн 19:00 цаг. Улаанбаатарын хамгийн тансаг зочид буудлын хүлээн авах танхимд "20 жилийн уулзалт" гэсэн томоо хаяг өлгөөтэй байв. Төгсөгчид цугларч, хэн нь илүү үнэтэй машин унаж, хэн нь илүү тансаг хувцасласнаараа уралдаж байлаа.

Тэд бүгд өөрчлөгджээ. Зарим нь амжилттай бизнесмэн, зарим нь төрийн албан хаагч, зарим нь аль хэдийн гэр бүлтэй болсон байна. Гэвч тэдний дунд нэгэн хүн дутуу байлаа.

Арван жилийн уулзалтын урилга ирэхэд Амар эргэлзээгүйгээр хүлээж авсан юм. Тэрээр үнэтэй брэнд, чамин зүүлтээр өөрийгөө чимсэнгүй. Харин ч эсрэгээрээ, зүгээр л биед эвтэйхэн, энгийн, бараан өнгийн даруухан хослол өмсөж, үсээ цэвэрхэн засаад танхимд орж ирэв. Түүний хувьд энэ үдэш бол гаднах гялбаагаа гайхуулах биш, хорин жилийн турш дотроо хадгалсан өс хонзонгийн эцсийн цэгийг тавих мөч байлаа.

Танхимд ороход түүнийг харсан хүмүүс нэг их тоосонгүй. Тэрээр олны анхаарлыг татахгүй, аль болох ажиглагчийн байрлалыг эзлэв. Харин өрөөний голд сургуулийн үеийн "хаад" болох Бат, Оргил хоёр, мөн гоо үзэсгэлэнгээрээ бахархаж, бусдыг дорд үздэг байсан "сургуулийн хатан хаан" Саран нар оргилуун дарс барин инээд алдан зогсох нь үзэгдэв.

Тэд Амарыг хараад нүдэндээ ч итгэсэнгүй, харин ч тохуурхсан инээд нь улам чангарлаа.

"Өө, манай Амар байна шүү дээ! Хөөх, чи одоо ч гэсэн тэр хямдхан хослолоо өмсдөг хэвээрээ юу?" гэж Бат ёжтой инээв. Оргил ч хажуунаас нь дэмжин, "Ажил эрхлээд ч олигтой болоогүй бололтой. Энэ хувцсыг чинь харахад л амьдрал чинь хорин жилийн өмнөх шигээ л явж байгаа юм байна даа," хэмээн чангаар шоолов.

Саран Амарыг дээрээс доош хараад, "Ядаж ийм үдэш өөрийгөө гоёж болох байсан юм. Чиний энэ даруухан төрх чинь үнэндээ бүгдийг уйдааж байна шүү, Амар аа" гэж хэлээд найзуудтайгаа хөхрөлдөв.

Амар юу ч хэлсэнгүй. Зүгээр л даруухнаар инээмсэглээд, хундагатай усаа барин булан руу шилжив. Түүний хувьд энэ гурав бол хорин жилийн өмнө түүнийг ямар ч гэм зэмгүй байхад нь бусдын өмнө доромжилж, нэр төрийг нь шороотой хутгаж байсан гол буруутнууд байв.

Тэрээр х…