БЭР ГУЙХААР ЯВАХ ЗАМД ХҮҮГ МИНЬ НЭГ ОХИН “ААВАА” ГЭЖ ДУУДАВ...

Бид бэрийнхээ гэрт очихоос өмнө хүнсний дэлгүүрийн үүдэнд түр зогссон юм. Хүү маань бэлэгний тороо машинаас гаргаж шалгаад, мартсан жимсээ авахаар дотогш алхаж байлаа. Гэтэл хаалгаар гарч ирсэн жижигхэн охин түүнийг хараад “Ааваа!” гэж дуудаж, гүйж очоод хөлөөс нь тэвэрчихэв.

Би машины хаалгыг хагас онгойлгосон чигээрээ зогссон. Хүүгийн минь гар дахь утас доошилж, нүүрэн дээрх инээмсэглэл ариллаа. Тэр охиныг холдуулсангүй, гэхдээ тэвэрч ч авсангүй. Харин шууд над руу харсан юм. Охин өөдөөс нь өндийн, “Та өнөөдөр манайд ирэх юм уу?” гэж асуув.

Араас нь хоёр тор хүнстэй залуу эмэгтэй гарч ирээд биднийг харангуутаа зогслоо. Тэр охиныхоо нэрийг дуудав. “Сондор оо, нааш ир.” Охин аавынхаа хүрэмнээс зуурсан хэвээр “Ээж ээ, аав байна шүү дээ” гэлээ. Хүү минь охины гарыг аяархан салгаад “Би одоо ажилтай. Ээжтэйгээ явж бай” гэсэн. Тэгээд над руу алхаж ирэхдээ “Ээж ээ, та машиндаа суу” гэв.

Би суусангүй.

“Энэ хэний хүүхэд юм?”

Хүү миний тохойд хүрэх гэсэн ч би гараа татлаа. “Танилын хүүхэд. Дараа ярья. Бид хоцорлоо.” Би охин руу дахин харсан. Таван нас хүрсэн болов уу гэмээр жижигхэн, хоёр гэзэгтэй хүүхэд байв. Тэр ээжийнхээ дэргэд очсон ч биднээс харцаа салгахгүй байлаа.

“Танилын чинь хүүхэд чамайг яагаад аав гэж байгаа юм?”

Хүү уруулаа жимийв. Эмэгтэй бидний яриаг сонсож байснаа торнуудаа газар тавилаа. “Тэнгис ээ, хүүхдийн дэргэд битгий тэгж хэл” гэв. Түүний дуу чанга байгаагүй. Харин хүүгийн минь нэрийг ямар ч эргэлзээгүй, танил хүн шиг дуудахад миний гэдэс дотор эвгүйрхсэн юм.

Намайг Оюун гэдэг. Тавин таван настай, ганц хүүтэй. Нөхөр бид хоёр хүүгээ Тэнгис гэж нэрлэсэн. Хүү маань гуч хүрч, Ариунаа гэдэг бүсгүйтэй гэр бүл болохоор ярилцаж байлаа. Тэр өдөр би төрсөн ахтайгаа хамт охины ээж, аавтай уулзахаар явж байсан юм. Ах маань замдаа бидэнтэй нийлнэ гэсэн тул эхлээд хүү бид хоёр гэрээсээ гарсан.

Ариунаатай хэд хэд уулзсан. Даруухан, юм асуухдаа хүний өөдөөс харж сонсдог охин. Манайд ирэх бүрдээ заавал нэг юм барьж ирээд байдаггүй нь надад таалагддаг байлаа. Харин цай ууж суухдаа аягаа хураалцаж, миний ярьсан жижиг сажиг зүйлийг дараа нь санадаг. Хүүгээ амьдралаа төвхнүүлэх нь гэж би баярлаж явсан юм.

Одоо машины арын суудалд хадаг, бэлэгний тор өрөөстэй, урд минь хүүгээ аав гэж дуудсан охин зогсож байлаа.

Би эмэгтэйд ойртож очоод “Чиний нэр хэн бэ?” гэж асуув. Тэр эхлээд хүү рүү харснаа “Энхжин” гэлээ. Би тэр нэрийг сонсож байсан. Тэнгис хорин хэдтэйдээ Дарханд ажиллаж байхдаа Энхжин гэдэг бүсгүйтэй үерхдэг байсан юм. Зургийг нь нэг удаа үзүүлсэн. Би уулзаж байгаагүй. Дараа нь салсан гэдгээ хэлэхэд учрыг нь нарийн шалгаагүй билээ.

“Чи Дарханд байсан Энхжин мөн үү?”

“Мөн.”

Би охин руу харлаа. Сондор ээжийнхээ хормойноос атгаад, бидний царайг ээлжлэн ажиглаж байв. “Охин чинь хэдтэй юм?” гэхэд Энхжин “Таван настай” гэв. Хүү ард минь ирж зогсоод “Ээж ээ, гадаа ингэж ярих хэрэггүй” гэсэн.

Би түүн рүү эргэлээ. “Тийм байна. Энд ярихгүй. Харин одоо…