АЖЛААСАА ШАГНУУЛСАН МАШИНАА АВАХ ГЭТЭЛ ДАРГА “ЗУРАГ АВАХУУЛАХ ГЭЖ Л АВЧИРСАН ЮМ” ГЭВ...
Дарга миний алган дээрх түлхүүрийг авах гэж гараа сунгав.
— За, наадахаа өгчих. Машины эзэн хүлээгээд байна.
Би инээмсэглэсэн хэвээр зогсож байлаа.
Түрүүхэн тайзан дээр намайг тэвэрч, “Манай үйлдвэрийн хорин дөрвөн жилийн түшиг” гэж хэлсэн хүн тоглож байна гэж бодсон юм.
— Ямар эзэн?
Дарга зангиагаа суллав.
— Зураг авахуулах гэж танилаасаа авчирсан юм аа. Одоо буцаана.
Би түлхүүрийг чанга атгалаа.
Танхимын цаана охин минь утсаа бариад над руу даллаж байв.
Тэр намайг машинаа үзүүлэхээр ирэхийг хүлээж байлаа.
Би оёдлын үйлдвэрт хорин дөрвөн жил ажилласан.
Анх ажилд орохдоо охиноо цэцэрлэгт хүргэж өгөөд гүйж ирдэг байв. Одоо охин өөрөө хүүхэдтэй болсон. Харин би тэр л үйлдвэрийн хоёрдугаар давхарт, цонхны дэргэдэх гурав дахь машин дээрээ суудаг хэвээр.
Намайг Оюунчимэг гэдэг. Тавин хоёр настай.
Би үйлдвэрийнхээ хамгийн хурдан оёдолчин биш. Залуу охидын гар хурдан, шинэ машинд ч амархан дасдаг. Харин гологдол багатай, захиалгын хугацаа тулсан үед хүмүүсийн дутууг гүйцээж өгдөг болохоор мастер маань намайг их түшдэг байлаа.
Тэр намар том захиалга орж, бид хэдэн долоо хоног оройтож ажилласан юм. Би амралтын өдрөөр ч ирсэн.
Арван хоёрдугаар сарын эхээр хүний нөөцийн ажилтан намайг өрөөндөө дууджээ.
— Оюунаа эгч ээ, та жолооны үнэмлэхтэй бил үү?
— Байгаа.
— Машин барьж байсан уу?
— Нөхрийг байхад барьдаг байсан. Одоо машин байхгүй.
Тэр инээмсэглээд өөр зүйл асуусангүй.
Дараа нь үйлдвэрийн ой, шинэ жилийн баярыг хамтатган тэмдэглэх тухай зар гарлаа. Шилдэг ажилтанд автомашин өгнө гэж томоор бичсэн байв.
Би өөрийгөө авна гэж бодоогүй.
Харин манай охид намайг харах бүрдээ нудралцаж, зарим нь инээдээ барьж чадахгүй байсан юм.
Баярын өмнөх өдөр охин минь ирж үсийг минь янзаллаа.
— Ээж ээ, нөгөө хөх даашинзаа өмс.
— Арай залуу хүнийх юм биш үү?
— Таны л даашинз шүү дээ.
Би толинд өөрийгөө хараад энгэрийнхээ үрчгэрийг тэнийлгэв.
Нөхөр минь өнгөрснөөс хойш ийм баярт…