Тэр өглөө манай гэрт онцгой юм болох шинж огт байгаагүй, би хоёр хүүхдээ сургуульд нь явуулчихаад гал дээрх цайгаа намсган, хашааны үүдний шөнийн цасыг хамж цэвэрлэхээр гарсан юм. Өвлийн эхэн сар байсан болохоор өглөөний нар дээврийн завсраар арай гэж тусаж, яндангуудын утаа доошоо дарагдаад хашаа хороо нам гүм байлаа. Гэтэл хаалгаа онгойлгоход гадна талд саарал малгайтай, жаран гаруй насны болов уу гэмээр өндөрдүү эр зогсож байсан бөгөөд намайг хармагцаа “Сайн байна уу?” гэж тун тайван мэндлэв. Би хүрзээ түшээд “Сайн, та хэнтэй уулзах гэсэн юм?” гэхэд тэр хариулахын оронд миний мөрөн дээгүүр байшин руу удаан ширтсэн юм.

Тэгснээ “Уучлаарай, энэ байшинг та хэдэн жил эзэмшиж байгаа вэ?” гэж асуухад нь би бүр гайхаж, “Арваад жил болж байна, яасан юм?” гэв. Тэр толгой дохиж, өмнөх эздийг нь таних эсэхийг асуухад нь бид өөр хүнээс худалдаж авсан болохоор мэдэхгүй гэж хэллээ. Өвгөн хэсэг чимээгүй зогссоноо хашааны доторх бүдүүн улиас руу хараад “Тэгвэл та намайг мэдэхгүй байх нь аргагүй юм байна, би энэ гэрт гучин таван жилийн өмнө амьдарч байсан хүн” гэв. Түүний тэр үгийг сонсоод би өөрийн эрхгүй байшин руугаа эргэж харсан, учир нь манайх үнэхээр хуучны байшин бөгөөд бид дотор талыг нь зассан ч үндсэн хийц, модон шал, зарим хаалга нь анхныхаараа үлдсэн байсан юм.

“Та яг энд амьдарч байсан юм уу?” гэхэд тэр “Наяад оны сүүлээс ерээд оны эх хүртэл” гээд хашааг яг өчигдөрхөн орхисон хүн шиг ажиглаж эхлэв. Тэгээд өнөөх хөгшин улиасыг зааж “Энэ мод тэр үед ч ийм өндөр байсан, харин одоо бүүр хөгширчээ” гэхэд нь би түүний ярианд бага багаар итгэж эхэлсэн. Би “Тэгээд гуч гаруй жилийн дараа яагаад гэнэт ирэв?” гэж асуухад тэр шууд хариулалгүй, хашааны зүүн хойд булан руу харав. Тэнд бид байшингаа худалдаж авснаас хойш бараг гар хүрээгүй, цоож нь зэвэрч хаалга нь гажсан жижиг модон агуулах байдаг байлаа.

Өвгөн тэр агуулахыг хараад “Энэ одоо хүртэл байдаг юм байна шүү дээ” гэж амандаа хэлэхэд нь би “Та үүнийг хүртэл мэддэг юм уу?” гэж асуулаа. “Мэдэлгүй яах вэ, би өөрөө барьсан юм” гэхэд нь миний сониуч зан бүр хөдөлж, хүрзээ хашааны хананд налуулав. Тэр үед л би нэрийг нь асуухад “Дамдин гэдэг юм аа” гэж хэлсэн бөгөөд би ч өөрийгөө Сувд гэж танилцууллаа. Дамдин гуай малгайныхаа ирмэгийг зассанаа “Сувд аа, би таныг сандаргах гээгүй, энэ газрыг дахиж нэг харахгүй бол болохгүй юм шиг санагдаад ирлээ” гэв.

“Яагаад заавал өнөөдөр?” гэж асуухад Дамдин гуай миний нүүр рүү нэг харснаа “Сүүлийн гурван шөнө дараалан энэ байшинг зүүдэллээ” гэж хэлэв. Би өөрийн эрхгүй инээмсэглээд “Манай байшинг уу?” гэхэд тэр огт инээсэнгүй, харин “Яг энэ байшинг, тэр агуулахтай нь” гэв. Тэгээд зүүдэнд нь нэг хүн агуулахын хаалганы дэргэд зогсоод нэрээр нь дууддаг гэж хэлэхэд миний гар дахь бээлий хүртэл гэнэт хүйтэн санагдсан. “Хэн юм?” гэж асуухад тэр агуулахаас харцаа салгалгүй “Миний дүү Галсан” гэж хэлсэн юм.

Би “Дүү чинь одоо хаана байдаг юм?” гэж асуучихаад түүний царайг хараад асуултаа буруу тавьснаа ойлгов. Дамдин гуай толгой сэгсэрч “Олон жилийн өмнө өөд болсон” г…