Аав маань нэг бор саарал өнгийн хуучин машинтай байсан юм. Манай гэр бүлийнхэн тэр машиныг бараг нэг хүн шиг мэддэг байлаа. Би багадаа сургуульдаа хүргүүлдэг байсан, ээж зах орно, дүү бид хоёр хөдөө явна, баяр наадмаар ах дүүсээрээ айл хэснэ. Манай гэр бүлийн олон жилийн дурсамж тэр машины суудал, хаалга, тээшний хэсэгт үлдсэн мэт санагддаг байв.

Аав шинэ машин авах боломжтой байсан ч “Энэ машин намайг олон жил замд гаргасан, одоо ч явж л байна” гэж хэлээд сольдоггүй байлаа. Тэр ер нь эд зүйлээ амархан хаядаггүй хүн. Хуучин радио, арван хэдэн жилийн өмнөх багажны хайрцаг, багадаа өмсөж байсан малгайгаа хүртэл хадгалчихсан байдаг. Тэгээд ч машин нь аавын хувьд зүгээр нэг унаа биш байсан бололтой.

Гэхдээ бид тэр үед учрыг нь мэддэггүй байжээ. Нэг намрын өдөр аавын машины урд хэсгээс сонин чимээ гарч эхэлсэн юм. Аав эхэндээ “Жаахан амортизатор л дуугарч байгаа байх” гэв. Хэд хоногийн дараа чимээ нь нэмэгдэв.

Би “Ааваа, нэг сайн засварт өгчих, замд эвдэрвэл бүр төвөг болно шүү” гэж хэллээ. Аав жаахан дургүйхэн “Өөрөө харчихна аа” гэв. Гэхдээ ээж бас шахсаар байгаад эцэст нь машин засварын газар орууллаа. Засварын газрын эзэн аавын танил хүн байсан тул “Нэг мөсөн доод эд анги, суудлын бэхэлгээ, шал гээд бүгдийг нь шалгаад өгчих” гэж аав захижээ.

Маргааш нь засварчин залуу над руу залгав. “Ах аа, танай машины суудлын доороос нэг юм гарч ирлээ” гэхэд нь би “Юу?” гэж асуулаа. “Нэлээн хуучин дугтуйтай бичиг баримт байна, танай аавынх байх” гэв. Би нэг их тоосонгүй.

“Тэгвэл машин дотор нь тавьчих” гэхэд “Үгүй ээ, та нэг өөрөө хараад авбал дээр байх” гэж засварчин хэлэв. Түүний хоолой нэг л өөр байв. Би ажил тараад засварын газар очлоо. Машины жолоочийн суудлыг бүрэн салгасан байв.

Засварчин залуу жижигхэн бор дугтуй гаргаж ирэв. Тоос шороо болсон, булан нь нугарсан, хуучин цаасны үнэр үнэртэнэ. Дугтуйн нүүрэн дээр аавын бүтэн нэр бичээстэй байлаа. Доор нь “Хувийн. Гэр бүлийн хүнд шаардлагатай үед үзүүлнэ” гэж бичсэн байв.

Би хэсэг хөдөлгөөнгүй зогслоо. “Хаана байсан юм?” гэж асуухад “Жолоочийн суудлын доод төмөр хийцний завсарт хавчуулагдсан байсан, суудал салгахгүй бол ерөөсөө харагдахгүй газар байна” гэв. Энэ үг бүр сонин санагдав. Санамсаргүй унасан юм шиг биш, хэн нэгэн зориуд хийсэн мэт.

Би дугтуйг онгойлгохгүйгээр гэртээ авчирлаа. Аав тэр үед хөдөө нагац ахынд явчихсан байсан. Ээж гал тогоонд цай чанаж байв. Би дугтуйг ширээн дээр тавиад “Энэ аавын машины суудлын доороос гарсан” гэв.

Ээж эхэндээ инээгээд “Бас л хуучин төлбөрийн баримт биз” гэв. Харин нүүрэн дээрх бичгийг уншаад инээд нь алга болов. “Энэ аавын чинь бичиг биш байна” гэхэд нь би “Тэгвэл хэнийх вэ?” гэж асуулаа. Ээж дугтуйг эргүүлж тойруулан хараад “Танихгүй байна” гэв.

Бид аавыг ирэх хүртэл нээхгүй байхаар шийдсэн. Гэвч орой аавтай утсаар ярихдаа “Машины суудлын доороос нэг дугтуй гарсан байна” гэж хэлэхэд аав хэсэг чимээгүй болов. “Ямар дугтуй?” гэхэд нь “Таны нэртэй” гэв. Дахиад чимээгүй болов.

Тэгээд аав “Нээгээд үз” гэв. “Та мэдэж байгаа юм уу?” гэж асуухад “Үгүй” гэж хариуллаа. Хоолой нь тайван байсан ч нэг л өөр сонсогдов. Ээж дугтуйг болгоомжтой онгойлгов.

Дотор нь дөрвөн төрлийн бичиг байлаа. Хамгийн дээр нь хуучин газрын зураг, дараа нь гараар бичсэн хоёр хуудас захидал, нэг хуучин хадгаламжийн дэвтрийн хуулбар байв. Мөн хар цагаан жижиг зураг байлаа. Зургийг хараад ээж шууд “Энэ хэн бэ?” гэв.

Зураг дээр хорь гаруй насны залуу эрэгтэй, хажууд нь аав маш залуугаараа зогсож байлаа. Аавыг би шууд танилаа. Харин нөгөө хүнийг хэзээ ч …