Хүний амьдралд алдаж эндэх үе байлгүй яах вэ, гэхдээ зарим алдаа ганц хүнийхээр дуусахгүй, бүтэн айлын амьдралыг орвонгоор нь эргүүлчихдэг юм байна. Жигмэд ч хожим болсон бүхнийг эргээд бодох бүрдээ “Тэр үед би яах гэж тэгэв дээ” гэж өөрийгөө зүхдэг байсан гэдэг ч нэгэнт хийсэн юмыг буцаах арга байсангүй. Түүний хамгийн том нүгэл нь танихгүй хүний өмнө ч биш, өөрийн эхнэр Цэндсүрэнгийн өмнө, бүр түүнээс ч хэцүү нь нэг гэрт өсөж торнисон дагавар охин Мядагтай нь холбоотой байлаа. Гэхдээ энэ бүхний эхлэл анхнаасаа тийм муухай зүйл болно гэж хэн ч бодохооргүй, жирийн л нэг айлын амьдралаас эхэлсэн юм.

Цэндсүрэн өмнөх амьдралаасаа Мядаг гэх охинтой үлдэж, охиноо ганцаараа өсгөж явсаар Жигмэдтэй танилцжээ. Жигмэд түүнийг хүүхэдтэй гэж цэрвэсэнгүй, харин ч “Хүүхэд ямар буруутай юм, чи бид хоёр болж байвал болно шүү дээ” гэж хэлсэн нь Цэндсүрэнгийн сэтгэлд их хүрсэн гэдэг. Ингээд удалгүй хоёр биедээ дасаж, нэг гэрт орж, Мядаг ч эхэндээ Жигмэдийг “ах аа” гэж дууддаг байснаа ээжтэй нь суусны дараа нэг мэдэхэд аав шигээ хүлээж авдаг болжээ. Жигмэд ч охиныг гадуурхахгүй, сургууль соёл, хувцас хунарт нь санаа тавьж, “За миний охин хичээлээ л сайн хий, бусдыг нь бид хоёр болгоно” гэж хэлдэг байсан болохоор Цэндсүрэн нөхрөө бүр ч их хүндэлдэг байв.

Мядаг багадаа сэргэлэн, ам хэлтэй, гэрт хүн орж ирвэл цай аягалаад өгчихдөг, ээждээ ч их тусархуу хүүхэд байжээ. Харин нас биед хүрэх тусам охины төрх эрс өөрчлөгдөж, хэн харсан хүний нүдэнд тусахаар царай зүс сайтай бүсгүй болсон байна. Цэндсүрэн заримдаа охиноо толины өмнө үсээ самнаад удахаар нь “За чи одоо хэнд ингэж гоёод байгаа юм бэ?” гэхэд Мядаг “Өөртөө л гоёж байна, заавал хүнтэй байх ёстой юм уу?” гээд инээчихнэ. Жигмэд хажуугаас нь “Наад охиноо битгий дандаа үглээд бай, залуу хүн чинь гоёж гоодохгүй яах юм” гэж өмөөрөхөд эх охин хоёр нийлээд түүнийг шоолон инээлддэг байжээ.

Гаднаас нь харсан хүнд тэднийх ердөө л эвтэйхэн гурван ам бүлтэй айл байсан бөгөөд Цэндсүрэнд нөхрөө хардах, охиноо сэрдэх шалтгаан огт байсангүй. Харин Мядаг томрох тусам Жигмэдийн түүнд хандах байдал үл мэдэг өөрчлөгдөж эхэлснийг хамгийн түрүүнд өөрөө ч биш, охин ч биш, харин айлаар орж гардаг нэг хөгшин эмэгтэй анзаарсан гэдэг. Нэг удаа Мядаг цай аягалж тонгойход Жигмэдийн харц охин дээр арай удаан тогтсоныг тэр хүн хараад Цэндсүрэнд тоглоом шоглоомын хооронд “Наад охин чинь одоо том хүүхэн болжээ, гэртээ эр хүнтэй айл юм чинь жаахан бодолтой байгаарай” гэж хэлсэн байна. Цэндсүрэн тэр үгэнд нь бүр дургүй хүрч, “Юу яриад байгаа юм бэ, өөрийнх нь охин шиг өссөн хүүхэд шүү дээ” гээд яриаг нь тэр дор нь тасалжээ.

Тэр үед Цэндсүрэнгийн зөв байсан ч байж мэднэ, учир нь Жигмэд, Мядаг хоёрын дунд үнэхээр юу ч болоогүй байсан үе бий. Гэхдээ хүний дотор яг хэдийд ямар бодол орсныг гаднаас нь хэн мэдэх билээ, Жигмэд нэг үеэс охиныг урьдынх шигээ хүүхэд гэж харахаа больсон бололтой. Өөрөө ч тэр бодлоосоо цочдог байсан уу, Мядагтай хоёулхнаа үлдэхээр нэг их юм ярилгүй гадагшаа гараад явчихдаг, харин заримдаа эсрэгээрээ хэрэггүй юм шалтаглан дэргэд нь удаан суудаг болжээ. Мядаг ч хойд эцгийнхээ харцыг мэдэрсэн үү, мэдрээгүй юу, эхэндээ ээждээ юу ч хэлээгүй байна.

Нэг орой Цэндсүрэн айл руу гарах ажилтай болж, “Би удахгүй ээ, хоолоо түлчихэв дээ” гээд Мядагт захиж үлдээгээд гарчээ. Жигмэд тэр өдөр гэртээ байсан бөгөөд Мядаг гал тогоонд хоол оролдож, хоёр биедээ хэлэх үггүй хэсэг явсны эцэст Жигмэд “Ээж чинь чамайг их эрхлүүлэх юм аа” гэж яриа өдсөн байна. Мядаг “Та өөрөө бүр их эрхлүүлдэг биз дээ” гэхэд Жигмэд хэсэг дуугүй…