15 НАСТАЙ ОХИНЫГ НАЙЗ НЬ БАРИЛГЫН 2 ДАВХРААС ТҮЛХЖЭЭ… ТЭГЭЭД Л БҮХ ЗҮЙЛ ЭХЭЛСЭН…

Би одоо тавин насны босго алхах гэж яваа эмэгтэй. Арван тавтайдаа миний амьдралыг бүхэлд нь өөрчилсөн нэгэн явдал тохиолдсон юм. Тэр өдрөөс хойш би амьдрал гэдэг ямар хатууг өөрийн биеэр мэдэрч эхэлсэн. Одоо эргээд бодоход ганцхан мөч хүний хувь тавиланг орвонгоор нь эргүүлж чаддаг юм байна.
Тэр үед миний найзалдаг охиныг Цэвэлмаа гэдэг байлаа. Нэг өдөр тэр баригдаж байсан барилгын хоёр давхарт хүрээд ир гэж дүүгээрээ намайг дуудуулсан юм. Очиход Цэвэлмаа дүү болон өөр нэгэн охинтой хамт зогсож байсан. Юу ярьж, юунд инээлдэж байснаа ч санахгүй, хэдхэн хормын дараа болсон явдал л амьд үлдсэн.
Нэг мэдэхэд гурвуулаа нийлж намайг түлхэн, барилгын хоёр давхраас доош унагаачихсан байсан. Хожим нь бодоход өмнө нь болсон үл ялиг маргаанаасаа болж намайг айлгах гэсэн хүүхдийн гэнэн санаа байсан биз. Гэвч тэр тоглоомын цаана ямар аймшигтай үр дагавар нуугдаж байсныг хэн нь ч төсөөлөөгүй. Харин тэр мөчөөс миний амьдрал өмнөх шигээ хэзээ ч байхаа больсон.
Тэр үедээ гайгүй өнгөрсөн мэт санагдаад би өөрөө алхсаар гэртээ харьсан юм. Болсон бүхнийг аавдаа хэлэхэд аав минь Цэвэлмаагийн аавыг дуудан уулзаж учраа ололцсон. Аз болоход хоёр аав маань хар багаасаа нөхөрлөсөн улс байсан болохоор хэрэг явдал цагдаа шүүхэд хүрээгүй өнгөрсөн. Гэвч тэр өдрийн үнэнийг мартагдсан гэж бодсон хүмүүсээс ялгаатай нь миний бие насан туршдаа мартсангүй.
Тэр өдрөөс эхлээд миний амьдралын ихэнх хугацаа эмнэлгийн үнэртэй ханан дунд өнгөрөх тавилантай болсон. Намайг эрүүл саруул болгохын төлөө аав минь ч, ээж минь ч чадлынхаа хэрээр бүхнээ зориулж, эмнэлэг бүрийн үүдийг элээсэн дээ. Тэр бүхнийг одоо эргээд бодоход эцэг эхийн хайр юутай ч зүйрлэшгүй агуу байсныг улам их ойлгодог. Хэрэв тэд хоёр байгаагүй бол би энэ хүртэл тэсэж ирэхгүй байсан биз.
Тэр үед би дээд ангийн Жамбал гэдэг хүүтэй үерхдэг байлаа. Өвчин зовлон эхэлсний дараа ч тэр надаас нүүр буруулалгүй, зав л гарвал эмнэлэг дээр ирж эргэдэг байсан. Нүдэндээ нулимстай мөртлөө намайг инээлгэх гэж хичээдэг тэр төрх нь одоо ч миний сэтгэлд тодх…